Bon. Foto’s hier neerzetten is ietwat problematisch op het moment, dus vragen we nog wat geduld. Jammer, want ik wil ECHT showen met onze 2 prachtige kinderen. Wat een rijkdom. Echt. Elke dag weer valt mijn mooie gezin als een warme deken om me heen. Klinkt zoetsappig en geiten-wollen-sokkerig en zum kotsen, maar het is echt zo. Elke dag besef ik wat we hebben, hoe het ook had kunnen zijn en hoe gezegend (en ik geloof niet eens) we zijn met 2 mooie gezonde mannen! Steeds meer voel ik ook dat we echt compleet zijn. Na Tigo heb ik lang geworsteld met de vraag of we nog voor een 2e gingen. Dat oergevoel, dat heel heel graag een kind willen (zoals bij Tigo), hebben we een lange tijd niet gehad. Wel dacht ik steeds als ik een zwangere vrouw zag: “oh heerlijk, zwanger zijn!” Toen in ene kregen we dat gevoel wel, gelukkig, en nu hebben we zomaar 2 mooie mannen. Of zomaar. Helemaal zonder slag of stoot is het niet gegaan natuurlijk, en de omstandigheden waren tijdens allebei mijn zwangerscahppen verre van ideaal. Zo hebben we wel geleerd dat echt verdriet en puur geluk gewoon naast elkaar kan bestaan. Maar het was een harde les.
Maar dat oergevoel, dat zoooo graag willen, is weg. Ook van de achtergrond verdwenen, helemaal weg. Als ik nu een zwangere vrouw zie, denk ik: “het was fijn om zwanger te zijn, maar het is goed zo.” Ik wil het niet meer. En dat voelt goed.
Dus geniet ik extra van mijn jongens (oh wat heerlijk om te zeggen! Ik zeg het zo vaak dat ik gek word van mezelf!), zeker nu ik weer ben begonnen met werken. Valt niet mee, werkende mama zijn van 2. Dat weet ik nu na 1 week werken al. Maar om dan thuis te komen in je warme en liedevolle gezin… 2 stralende jongens omdat mam er weer is. Het is het allemaal waard geweest. En daar, vind ik, moet je bij stilstaan. Want niet alles is zo gewoon en vanzelfsprekend als het lijkt.
Dag 2009, hallo 2010! Zo op het einde van het jaar even de balans opmaken: heerlijk, maar ook confronterend. Niet alles was goed in 2009. Maar ook niet alles was slecht. Onze gezondheid liet wat te wensen over, maar onze band werd sterker. Elke dag weer prijs ik me gelukkig met wat ik heb. Het zal nooit vanzelfsprekend zijn. 2009 was een jaar vol tegenstrijdigheden, voor mij. Balans zoeken. Balans willen. Balans nodig hebben. 2010 wordt een jaar vol verrassingen. Vol wensen. Vol hoop. Vol geloof. Ik geloof erin.
2 jaar geleden schreef ik er al over. Over dat kleine nieuwe leven, dat niet zo had mogen zijn. Over hoe oneerlijk het leven soms kan zijn. En hoe hard.
Afgelopen weekend heb ik een prachtig mooi boek mogen zien over dit kleine meisje. Dit lieve kleine en bijna perfecte meisje. Een meisje wat er eigenlijk had moeten zijn. Had horen te zijn. Dit boek heeft diepe indruk gemaakt op mij. Omdat ik nu een gezichtje bij haar naam heb. Omdat ik het heel bijzonder vind dat haar ouders dit wilde delen. Omdat ik nu het gevoel heb dat ik haar toch een beetje ken. Omdat ik nu nog wat meer besef hoe dankbaar ik ben.
Ik ben er gewoon een beetje stil van….
Zo in de laatste dagen van een jaar ga ik altijd even nadenken. Of doemdenken, kan ook. Ik kom altijd tot de conclusie dat er aan mij nog heel wat te sleutelen valt. Bent eigenlijk nog nooit echt helemaal tevreden geweest met mezelf, maar heb wel geleerd om sommige dingen te accepteren. Zo ben ik bv. een erg slechte vriendin. Nou heb ik sowieso al niet veel "echte" vrienden, maar ik ben ook nog bijzonder slecht in het onderhouden van contacten. Ik ben nogal een einzelganger zeg maar, ik heb ook niet zoveel mensen nodig, maar het ontbreekt ook nogal vaak aan aandacht. Ik bel mensen zelden tot nooit, maar dit wil absoluut niet zeggen dat mensen niks voor mij betekenen. Ik heb een aantal mensen die juist ontzettend veel voor me betekenen, maar die ik toch vaak ‘verwaarloos". Erg slechte en erg vervelende gewoonte van mij. Maar maakt mij dit een slecht mens? Ik vind van niet, maar ik kan in mijn eigen hart kijken en in mijn eigen hoofd, en anderen niet. Toch kan ik hier geen goede weg in vinden. Het doet mezelf pijn, en toch kan ik het niet veranderen. Moet ik het dan maar accepteren? Er een weg in vinden? Zo in de laatste dagen van het jaar, kan ik dat niet. Dan spoken er ook andere dingen door je hoofd: dingen die je hebt verloren, dingen die anders kunnen, dingen die nog komen gaan. 1 ding weet ik wel: wij zijn geen probleemzoekers. Wij houden van rustig, van burgerlijk, van geen problemen.
So let it be!!
Vandaag is mijn papa jarig. Mijn allerliefste papa zou 64 jaar zijn geworden. En nu moeten we hem al 21/2jaar missen…… Het leven is on-fucking-eerlijk! We hebben wel al gezongen voor opa Ger (Tigo het hardst van allemaal), een roos staat bij zijn foto en vanavond gaan we gourmetten. Maar 1 stoel blijft leeg…..
Love you papa!!!
RESPECT 2 ALL
begint bij respect voor jezelf
Respect voor jezelf
is respect voor anderen
Respect voor anderen
is respect voor "anders"
Eigenlijk zijn we helemaal
niet zo anders als we denken.
Diep van binnen willen we
allemaal hetzelfde: respect.
En wat is respect?
Respect is anderen behandelen
zoals je zelf behandelt wilt worden.
Francine Oomen
Soms heb je het even druk met andere dingen. Druk thuis, druk in de tuin (het wordt eindelijk wat! Foto’s volgen nog), druk in je hoofd, druk met je zoon (grrr peuterpubertijd!!), druk druk druk. En dan blijft er niet zo heel veel tijd over voor sommige dingen, zoals je weblog, je freubeldingen en je relaxmomentjes. Soms gaat het leven als een sneltrein. Dus ik laat het maar even razen, andere tijden komen wel weer.
Ik vind het heel belangrijk om regelmatig stil te staan bij de kleine dingen. Kleine dingen die je dag maken, die je leven balangrijk maken. Er zijn een heleboel van die kleine dingen, als je goed kijkt:
Tigo die ligt te slapen, de katten die komen kroelen, midden in de nacht wakker worden en je liefste lief naast je zien liggen, een lieve sms, Tigo die loopt te zingen: “Jongens meisjes aanne kant, wante kompe olifant”, lekker eten, een warme douche, de zonnestralen op je gezicht, mooie foto’s, een kop koffie bij “Ruudje”, mooie bloemen in een vaas, Tigo die helemaal vies is van het buitenspeen in de zwarte zand, 2 kleine handjes op je gezicht “mamaaaa!!”, een fijne werkdag, met de kids in de zandbak spelen, theeleuten met collega’s, een goed boek, een heerlijk tijdschrift (die zijn ernstig op, bedenk ik me nu), rondkijken in ons huisje, een goeiemorgenkus van man en zoon, oma en Tessie die achterlangs binnekomen, een warme, langsflitsende herinnering aan mijn papa, koud water drinken, slaperig in bed liggen, Tigo horen kletsen, de meiden knuffelen, al onze poezen, getrouwd zijn, dagdomen……
Zo kan ik eeuwig doorgaan. Er is zoveel om van te genieten, om dankbaar voor te zijn. Iedere dag ben ik dankbaar voor ons leven, onze prachtzoon, voor alles. Ik ben dan misschien heel sentimenteel op dat gebied (op alle gebied eigenlijk, nu ik er zo over nadenk), maar het leven en alle geluk om mij heen zal nooit vanzelfsprekend worden. Ik weet hoe kort het leven kan zijn, en dus probeer ik zoveel mogelijk te genieten!
2 jaar geleden ging mijn lieve papa naar het ziekenhuis om er nooit meer vandaan te komen.
2 jaar geleden leefden we tussen hoop en vrees.
2 jaar geleden wilden we dat we 3 maanden verder waren, zodat mijn vader zijn kleinkind nog kon zien.
2 jaar geleden kon ik nog met mijn papa knuffelen.
2 jaar geleden werd duidelijk wie echte vrienden waren en wie niet.
2 jaar geleden veranderde de hele wereld.
2 jaar geleden….. maar het lijkt gisteren.
