Okee. Ik heb officieel het freubel-virus weer te pakken! Ik ben al de hele week bezig, en ik vind het heerlijk! De afgelopen dagen heb ik het Reno Ferre Boek afgemaakt. Dit boek heb ik gekregen van een scrapvriendinnetje van het Forum waar ik altijd kom. Dit mooie en complete boek zat verpakt in een bijpassende, handgemaakt doos. Het boek was helemaal compleet, ik hoefde er alleen nog maar foto’s in te plakken en het “af” te maken. Restjes papier en embellishments zaten erbij, dus ik ko zo aan de slag. Het is een houten harmonica-boek, wat je neer kan zetten. (als in rechtop), al kun je dat op de foto’s niet zien. Ik kan het boek zo klappen dat ik steeds 2 andere foto’s kan zien, zeg maar. Ik kan dus elke dag wisselen als ik wil. Wat heerlijk, om zo’n mooi compleet boek zomaar te kunnen vullen! Dank je wel, nogmaals, lieve Astrid!!
Voorkant:

Achterkant:

Verder kan ik zeggen dat het hier in huize de Jong gewoon goed gaat! Ik zit vol energie, zit lekker in mijn vel en geniet erg van mijn gezin, van mijn jongens, van mijn creativiteit. Ik zit boordevol ideeën, al ben ik wel nog een beetje zoekende hoe die er allemaal uit kunnen komen. Ik scrap heel graag, maar ik merk dat ik daar niet alles in kwijt kan. Ik ben ook bezig met stofjes, met (hout) verven. Ik wil hier graag mijn eigen ideeën in kwijt, maar weet nog niet precies hoe. Tot die tijd freubel ik lekker door, geniet ik van deze periode en zien we wel waar het schip strandt! Ik ben me nog erg aan het onwikkelen, aan het ontplooien. Ben veel tijd met zoeken naar de juiste materialen en spullen (waar in hemelsnaam vind ik grote houten kisten! Als in A2 formaat?) Maar goed, das ook wel leuk eigenlijk. Ik heb nu lekker vakantie, dus tijd genoeg om ermee bezig te zijn. En alleen daarvan geniet ik al!

Eindelijk! Na een hele tijd scrap-inspiratie-loos te zijn geweest, heb ik gisteren eindelijk mijn kraam-week-boek afgemaakt! Dit boek had ik van ye voren al gemaakt, en hoefde ik dus alleen nog maar te vullen. Een boek over hoe ik mijn kraamweek heb ervaren, en de bevalling en de geboorte van Reno. Vol foto’s van die 1e week, vol kleine anekdotes, vol herinneringen. En ik moet zeggen: ik ben er trots op! Echt een mooi klein naslagwerkje, helemaal zelf gemaakt!

Wat heb je weer veel geleerd, manneke! Je hebt behoorlijk in een sprongetje gezeten (en nog af en toe), maar daar was ook wel reden toe. Zo brabbel je nog meer en met weer andere geluiden. Je zit helemaal rechtop nu, dat doe je ook erg graag, en je nekje hoeven we eigenlijk niet meer te ondersteunen. Je maakt veel meer oogcontact, je reageert op (bekende) stemmen en je draait je hoofd rustig de richting op die je wil zien. Je bent een echte lachebek, vooral tegen oma, papa, mama, Tigo & Fleur. Je grijpt veel bewuster met je handen, met 2 handen zelfs, en je kan je echt helemaal inspannen om iets proberen te pakken. Als je iets spannend vind, zit je het liefste bij mama op schoot. Dan is het al een beetje minder spannend, zeker als je mijn hand vasthoudt.
We zijn ook al een paar keer bij Lilian Scheijmans geweest, de fysiotherapeute. We waren een beetje bezorgd over je voorkeurshouding en je platte hoofd. Zij heeft je helmaal nagekeken, en gelukkig viel het mee. Je wervelkolom en je heupen waren prima in orde, je voorkeurshouding viel reuze mee. We hebben wat oefeningen gekregen om je nekje sterker te maken en om je te laten oefenen met op je buik liggen. Dit gaat eigenlijk supergoed! We oefenen flink en dat is te merken.
Je drinkt nu 200 cc, 180 water + 6 scheppen Nutrilon 1. Je groeit echt als kool! Je draagt al maar 68, papa en mama vinden het maar snel gaan. Het is zo heerlijk om te zien hoe je op Tigo reageert, en andersom. En het is zo fijn om te merken hoe je in ons gezin past!
Mama is ook weer begonnen met werken, en dan past oma Leentje op jullie. Na even wennen, gaat ook dit prima nu. We verheugen ons nu al op alles wat nog komen gaat, lief beertje!

Eindelijk!
Onze jongens:

Onze “beer”, 2 maanden oud

Onze kleuter-van-5 met papa

En tot slot: Kijk en vergelijk! Tigo, 3 maanden oud en Reno, 2 maanden oud!

Hoezo onze jongens lijken niet op elkaar?
U begrijpt hoe wij genieten van deze rijkdom he?

Bon. Foto’s hier neerzetten is ietwat problematisch op het moment, dus vragen we nog wat geduld. Jammer, want ik wil ECHT showen met onze 2 prachtige kinderen. Wat een rijkdom. Echt. Elke dag weer valt mijn mooie gezin als een warme deken om me heen. Klinkt zoetsappig en geiten-wollen-sokkerig en zum kotsen, maar het is echt zo. Elke dag besef ik wat we hebben, hoe het ook had kunnen zijn en hoe gezegend (en ik geloof niet eens) we zijn met 2 mooie gezonde mannen! Steeds meer voel ik ook dat we echt compleet zijn. Na Tigo heb ik lang geworsteld met de vraag of we nog voor een 2e gingen. Dat oergevoel, dat heel heel graag een kind willen (zoals bij Tigo), hebben we een lange tijd niet gehad. Wel dacht ik steeds als ik een zwangere vrouw zag: “oh heerlijk, zwanger zijn!” Toen in ene kregen we dat gevoel wel, gelukkig, en nu hebben we zomaar 2 mooie mannen. Of zomaar. Helemaal zonder slag of stoot is het niet gegaan natuurlijk, en de omstandigheden waren tijdens allebei mijn zwangerscahppen verre van ideaal. Zo hebben we wel geleerd dat echt verdriet en puur geluk gewoon naast elkaar kan bestaan. Maar het was een harde les.
Maar dat oergevoel, dat zoooo graag willen, is weg. Ook van de achtergrond verdwenen, helemaal weg. Als ik nu een zwangere vrouw zie, denk ik: “het was fijn om zwanger te zijn, maar het is goed zo.” Ik wil het niet meer. En dat voelt goed.
Dus geniet ik extra van mijn jongens (oh wat heerlijk om te zeggen! Ik zeg het zo vaak dat ik gek word van mezelf!), zeker nu ik weer ben begonnen met werken. Valt niet mee, werkende mama zijn van 2. Dat weet ik nu na 1 week werken al. Maar om dan thuis te komen in je warme en liedevolle gezin… 2 stralende jongens omdat mam er weer is. Het is het allemaal waard geweest. En daar, vind ik, moet je bij stilstaan. Want niet alles is zo gewoon en vanzelfsprekend als het lijkt.

En zo zijn we alweer weken verder….. Er gebeurt heel veel in huize de Jong-Frencken. En het is echt onmogelijk om alles bij te houden hier. Vandaar even deze kleine udate! Inmiddels is Tigo 5 jaar geworden! Jeej! Maar daar volgt nog een ander logje over, met flink wat fotospam.
Met Reno gaat het supergoed! Via het CB kun je ook een soort site bijhouden, met de lengte en het gewicht natuurlijk (6330 gram en 60 cm, die reus van ons!!), maar ook met een soort dagboek. Dat dagboek wil ik maandelijks gaan bijhouden, en zet ik dan meteen hier neer! Zo blijven we allemaal op de hoogte, nietwaar? Dus, lees hier, beste meelezertjes, het dagboek van 2 maanden. Foto’s volgen snel, als we weer foto’s hebben ge-upt. Promise! (want reken maar dat ik wil showen met de mooiste baby op aarde! Onze baby!)
Vandaag ben je al 2 maanden! Al 2 maanden maak jij ons gezin compleet. De start was niet makkelijk, vooral voor mama niet. We moesten even wennen aan elkaar, ook al leek het net alsof je er altijd geweest bent. Je grote broer Tigo is zoooo trots op jou en beschermt je nu al! Niemand mag je plagen of grapjes over je maken hoor, want die krijgt meteen met je broer te maken. Papa en mama zijn vooral heel trots op hun jongens. Nu we onze draai en ritme gevonden hebben, genieten we echt! Je hebt ook al zoveel geleerd! Je bent een grote, flinke jongen, maat 56/62 heb je al! (en dan zit 56 krap) Je drinkt 5×180 cc + 10 cc extra water (tegen de krampjes). In elk flesje gaan 15 druppels Sap Simplex, ook al tegen de krampjes. Je bent een ontzettend vrolijk en alert manneke! Je volgt de dingen om je heen al heel goed, je zoekt echt contact met mensen en vraagt om aandacht door middel van geluidjes. Je pruttelt er op los, en je ontdekt steeds meer toonsoorten. Je speelt heeeel graag in de box, soms wel 3 kwartier tot een uur. Je beweegt dan met je hele lijfje en vertelt hele verhalen tegen de rups die in de box hangt. Je ogen zijn nog blauw/grijs, maar er komt steeds meer groen bij. Als je moe bent moeten we je meteen in bed leggen, anders val je moeilijker in slaap. Overdag miemel je soms tijdens je slaap, maar dat heb je schijnbaar nodig soms. Poepen gebeurt niet elke dag, maar als je poept….. poepoe! Ook “wildplassen” doe je graag, net als “wildpoepen”. En wat we allemaal heerlijk vinden: samen in bad! Samen met papa of mama in bad, en soms ook met Tigo erbij! Het liefst sabbel je dan op mama of papa’s schouder. Gekkie!
Je gaat dus als een speer, beertje van me, en papa, mama & Tigo zijn heel trots op jou!

Wij zijn even druk met (over)leven, met wennen aan elkaar, met een ritme zoeken, met genieten, met knuffelen, met elkaar.

Dus hopelijk binnenkort meer tijd en meer nieuws!

Het is alweer een tijdje geleden, dus hoogste tijd voor een (kleine) update!

Zo zijn we een tijdje terug naar de Efteling geweest, op 23 maart om precies te zijn. Op deze dag was mijn papa precies 5 jaar dood. Deze dag blijft klote, ik denk zolang als ik leef, maar we wilden hem toch een positieve draai geven. Dus besloten we naar de Efteling te gaan, met z’n 4en. Tigo is al maanden in de ban van de Sprookjesboom, dus de verrassing wad grooooot voor hem! De volgende sfeerimpressie zegt eigenlijk genoeg:

Verder ben ik dus inmiddels 38 weken zwanger! Hoog-hoogzwanger dus! En dat is te merken. Dus ik doe maar niet teveel, hou mijn rust en wacht op wat komen gaat. We zijn er allemaal meer dan klaar voor! Ook Tigo kan niet wachten. Hij weet dat het nu april is, de maand dat ons Wurm komt. Hij is er vreselijk (lief) mee bezig, en dat is zo fijn om te zien! Na een heleboel moeilijke maanden, het verlies van opa Fred heeft er bij onze kleuter heel heel hard ingehakt, hebben we nu eindelijk weer een kind dat lekker in zijn vel zit en gelukkig is! Een verademing voor ons, en vooral voor hem. Hij is zijn mooie, vrolijke, onbevangen zelf weer. En dat is heerlijk! Hij kijkt vol verwachting uit naar de komst van zijn broertje/zusje, helpt me nu al met alles en hij weet heel goed dat de baby straks komt en dan ook niet meer weggaat. En wij? Wij kunnen niet wachten tot onze 2 kinderen elkaar voor het eerst zien en vasthouden. Wij kunnen niet wachten om eindelijk compleet te zijn. Tot slot nog een blik op de kamer van ons Wurm… de volgende update is na de bevalling!

* Tigo nu 3 weken naar school gaat, en elke dag geniet
* Tigo bij juffrouw Sarah zit en bij zijn vriendjes Eline en Jonas
* We nog een beetje beduusd zijn door het goede nieuws
* Ons “Wurm” half april wordt verwacht en dat we al druk aan het regelen zijn
* Tigo helemaal in de wolken is omdat hij grote broer wordt
* Suus veel last heeft van alle mogelijke kwaaltjes, maar dat dat er gewoon bijhoort
* We apetrots zijn op ons gezin en dat we niet kunnen wachten op de uitbreiding hiervan
* Opa Fred nog elka dag in onze gedachten is en dat we nog veel te verwerken hebben
* We allemaal nog even moeten wennen aan het nieuwe ritme, en aan straks wéér een nieuw ritme
* We dus heel druk zijn met een heleboel dingen en daarom hier even wat minder actief zijn

Jaja, we hebben het allemaal overleefd: de hittegolf, de zenuwslopende-net-niet-gehaalde-gezellig-bij-de-buurtjes gekeken WK-finale, de oefenmiddag op school, de onderzoeken op route 48, de echo’s, de plaatsing van de ik-ben-10-en-ik-krijg-buisjes, de warmte in en om het huis, de dagen in het zwembad(je), de logeerpartij van Juul-en-Imme, de verjaardagen en gezelligheid, de BBQ, de nieuwe Skottelbraai en het judo-examen. Ja, we hebben het allemaal overleefd. En nu kunnen we langzaam gaan aftellen. Nog 4 keer spelen bij de kindjes (Tigo) en nog 4 weken werken (papa en mama). En geloof me, daar zijn we allemaal aan toe! Er staan nog een hoop leuke dingen op de planning: een scrapdagje, een dagje dierentuin, BBQen en genieten van het weer.
Intussen genieten we van de goede dingen van het leven, en nemen we de rest maar zoals het komt!