Okee. Ik heb officieel het freubel-virus weer te pakken! Ik ben al de hele week bezig, en ik vind het heerlijk! De afgelopen dagen heb ik het Reno Ferre Boek afgemaakt. Dit boek heb ik gekregen van een scrapvriendinnetje van het Forum waar ik altijd kom. Dit mooie en complete boek zat verpakt in een bijpassende, handgemaakt doos. Het boek was helemaal compleet, ik hoefde er alleen nog maar foto’s in te plakken en het “af” te maken. Restjes papier en embellishments zaten erbij, dus ik ko zo aan de slag. Het is een houten harmonica-boek, wat je neer kan zetten. (als in rechtop), al kun je dat op de foto’s niet zien. Ik kan het boek zo klappen dat ik steeds 2 andere foto’s kan zien, zeg maar. Ik kan dus elke dag wisselen als ik wil. Wat heerlijk, om zo’n mooi compleet boek zomaar te kunnen vullen! Dank je wel, nogmaals, lieve Astrid!!
Voorkant:

Achterkant:

Verder kan ik zeggen dat het hier in huize de Jong gewoon goed gaat! Ik zit vol energie, zit lekker in mijn vel en geniet erg van mijn gezin, van mijn jongens, van mijn creativiteit. Ik zit boordevol ideeën, al ben ik wel nog een beetje zoekende hoe die er allemaal uit kunnen komen. Ik scrap heel graag, maar ik merk dat ik daar niet alles in kwijt kan. Ik ben ook bezig met stofjes, met (hout) verven. Ik wil hier graag mijn eigen ideeën in kwijt, maar weet nog niet precies hoe. Tot die tijd freubel ik lekker door, geniet ik van deze periode en zien we wel waar het schip strandt! Ik ben me nog erg aan het onwikkelen, aan het ontplooien. Ben veel tijd met zoeken naar de juiste materialen en spullen (waar in hemelsnaam vind ik grote houten kisten! Als in A2 formaat?) Maar goed, das ook wel leuk eigenlijk. Ik heb nu lekker vakantie, dus tijd genoeg om ermee bezig te zijn. En alleen daarvan geniet ik al!

Eindelijk! Na een hele tijd scrap-inspiratie-loos te zijn geweest, heb ik gisteren eindelijk mijn kraam-week-boek afgemaakt! Dit boek had ik van ye voren al gemaakt, en hoefde ik dus alleen nog maar te vullen. Een boek over hoe ik mijn kraamweek heb ervaren, en de bevalling en de geboorte van Reno. Vol foto’s van die 1e week, vol kleine anekdotes, vol herinneringen. En ik moet zeggen: ik ben er trots op! Echt een mooi klein naslagwerkje, helemaal zelf gemaakt!

Wat heb je weer veel geleerd, manneke! Je hebt behoorlijk in een sprongetje gezeten (en nog af en toe), maar daar was ook wel reden toe. Zo brabbel je nog meer en met weer andere geluiden. Je zit helemaal rechtop nu, dat doe je ook erg graag, en je nekje hoeven we eigenlijk niet meer te ondersteunen. Je maakt veel meer oogcontact, je reageert op (bekende) stemmen en je draait je hoofd rustig de richting op die je wil zien. Je bent een echte lachebek, vooral tegen oma, papa, mama, Tigo & Fleur. Je grijpt veel bewuster met je handen, met 2 handen zelfs, en je kan je echt helemaal inspannen om iets proberen te pakken. Als je iets spannend vind, zit je het liefste bij mama op schoot. Dan is het al een beetje minder spannend, zeker als je mijn hand vasthoudt.
We zijn ook al een paar keer bij Lilian Scheijmans geweest, de fysiotherapeute. We waren een beetje bezorgd over je voorkeurshouding en je platte hoofd. Zij heeft je helmaal nagekeken, en gelukkig viel het mee. Je wervelkolom en je heupen waren prima in orde, je voorkeurshouding viel reuze mee. We hebben wat oefeningen gekregen om je nekje sterker te maken en om je te laten oefenen met op je buik liggen. Dit gaat eigenlijk supergoed! We oefenen flink en dat is te merken.
Je drinkt nu 200 cc, 180 water + 6 scheppen Nutrilon 1. Je groeit echt als kool! Je draagt al maar 68, papa en mama vinden het maar snel gaan. Het is zo heerlijk om te zien hoe je op Tigo reageert, en andersom. En het is zo fijn om te merken hoe je in ons gezin past!
Mama is ook weer begonnen met werken, en dan past oma Leentje op jullie. Na even wennen, gaat ook dit prima nu. We verheugen ons nu al op alles wat nog komen gaat, lief beertje!

Eindelijk!
Onze jongens:

Onze “beer”, 2 maanden oud

Onze kleuter-van-5 met papa

En tot slot: Kijk en vergelijk! Tigo, 3 maanden oud en Reno, 2 maanden oud!

Hoezo onze jongens lijken niet op elkaar?
U begrijpt hoe wij genieten van deze rijkdom he?

Bon. Foto’s hier neerzetten is ietwat problematisch op het moment, dus vragen we nog wat geduld. Jammer, want ik wil ECHT showen met onze 2 prachtige kinderen. Wat een rijkdom. Echt. Elke dag weer valt mijn mooie gezin als een warme deken om me heen. Klinkt zoetsappig en geiten-wollen-sokkerig en zum kotsen, maar het is echt zo. Elke dag besef ik wat we hebben, hoe het ook had kunnen zijn en hoe gezegend (en ik geloof niet eens) we zijn met 2 mooie gezonde mannen! Steeds meer voel ik ook dat we echt compleet zijn. Na Tigo heb ik lang geworsteld met de vraag of we nog voor een 2e gingen. Dat oergevoel, dat heel heel graag een kind willen (zoals bij Tigo), hebben we een lange tijd niet gehad. Wel dacht ik steeds als ik een zwangere vrouw zag: “oh heerlijk, zwanger zijn!” Toen in ene kregen we dat gevoel wel, gelukkig, en nu hebben we zomaar 2 mooie mannen. Of zomaar. Helemaal zonder slag of stoot is het niet gegaan natuurlijk, en de omstandigheden waren tijdens allebei mijn zwangerscahppen verre van ideaal. Zo hebben we wel geleerd dat echt verdriet en puur geluk gewoon naast elkaar kan bestaan. Maar het was een harde les.
Maar dat oergevoel, dat zoooo graag willen, is weg. Ook van de achtergrond verdwenen, helemaal weg. Als ik nu een zwangere vrouw zie, denk ik: “het was fijn om zwanger te zijn, maar het is goed zo.” Ik wil het niet meer. En dat voelt goed.
Dus geniet ik extra van mijn jongens (oh wat heerlijk om te zeggen! Ik zeg het zo vaak dat ik gek word van mezelf!), zeker nu ik weer ben begonnen met werken. Valt niet mee, werkende mama zijn van 2. Dat weet ik nu na 1 week werken al. Maar om dan thuis te komen in je warme en liedevolle gezin… 2 stralende jongens omdat mam er weer is. Het is het allemaal waard geweest. En daar, vind ik, moet je bij stilstaan. Want niet alles is zo gewoon en vanzelfsprekend als het lijkt.