Om maar meteen met het goede nieuws te beginnen: het gips is eraf! Kort maar krachtig, maar we waren het nu al beu. De eerste paar dagen was ons kind nog wel onder de indruk en deed het pijn. Dus hield hij zich vanzelf rustig. Maar iedereen die ons kind een beetje kent, weet dat dat van korte duur is! Vanaf vrijdag was hij niet-meer-te-houden…. en das nog zachtjes uitgedrukt. Het leek wel alsof hij geen gips meer had, zo ging hij door het huis. Dus toen dinsdag het gips eraf mocht was dat echt een opluchting! Voor zowel hem als ook voor ons! Ons kind kon weer lopen, rennen, springen en fietsen! En, als hij er niet aan denkt, ook ng zonder te hinken! Hoera!!
Na een botsing met het buurmeisje, een pijnlijke dag, een huisartsenbezoek, foto's maken en een EHBO-bezoek, verlieten we zo het ziekenhuis: met een gipsbeen.
Mijn kind.
In het gips.
Zo dapper, zo klein, zo groot.
