Moe na een emotionele dag. Een dag waarop we zwommen, genoten van elkaars gezelschap, lekker aten maar met onze gedachten eigenlijk vooral bij 4 jaar geleden waren. Bij de dag dat mijn papa het aardse verliet en een ster werd…..
En zo zitten we op zondag aan de koffie/thee/chocomel. Een rottige week is begonnen, waarin we veel terug zullen denken aan 4 jaar geleden. Toen mijn papa zo ziek werd, toen alle hoop verdween. Toch proberen we er wat van te maken. De tijd staat helaas en ook gelukkig niet stil. Dus gaan we verder. Met leven. Met genieten. Met houden van. En af en toe met verdriet.
De 1e echte lentedag van dit jaar! Gisteren al even buiten gespeeld, maar vandaag is het echt zo: lente! Dus hangen we de was buiten te drogen, zetten het speelgoed buiten, doen onze jas uit, maken het onder ons afdak gezellig en genieten van het zalige lenteweer! Laat die energie en vitaminen maar binnen komen, wij zijn er klaar voor….
Ik word zo vrolijk van mijn nieuwe tafelkleed en een bos tulpen. Ben alleen nog op zoek naar de lente….
Chocomel heel lekker is?
Tigo niet graag op de foto gaat?
Als je je ogen verstopt, niemand je ziet?
Tigo om op te (vr)eten is, met zijn nieuwe haircut?
Tigo en mama altijd heel erg genieten van de vrijdagochtenden samen?
Maandag 1 maart 2010. 6.06 uur. D-day. Ik neem een hap van mijn boterham, maar het smaakt me niet. Zo meteen als ik ga, moet ik afscheid nemen van Indis. Mijn kleine Indis. Mijn mooie zwarte poes. 6 jaar jong en gestresst. Zo gestresst, dat we hebben moeten besluiten, dat ze niet langer bij ons kan wonen. Ze piest overal, poept op plaatsten waar het niet hoort. Mept, blaast en is vooral heel heel erg ongelukkig. Dus laten we haar gaan. Moeten we haar laten gaan. Voor haar en ons bestwil. Maar het is wel verdrietig. Heel erg verdrietig. Over een half uur ga ik hier weg, wetende dat ik haar nooit meer zal zien. Dat zullen 1 van de zwaarste stappen van mijn leven worden. Dag mijn lieve kleine Ienie. Ik hoop dat je rust vind en een fijn nieuw thuis. Het vrouwtje houdt van je……..
