De situatie: je gaat gezellig koffie drinke met je moeder in de stad. Je komt aanlopen… Je denkt:
1. oh gezellig, ons pap is er al!
2. sjit, dat kan niet!
3. oh, hij is echt dood!

En zo besef je, ook na 31/2 jaar, ineens weer dat je papa ECHT niet meer terug komt…

Onze zoon heeft vandaag zijn eerste echte kopvoeter getekend:

U begrijpt, wij zijn trots!