Dus. Zo zit je in ene een hele zondagmiddag op de EHBO. Met je liefste lief. Vanaf vorige week had Jeroen last van zijn, dacht hij, maag. Dus van dokter naar medicijnen naar nieuwe medicijnen naar huisartsenpost naar ziekenhuis. Eerst dachten ze zijn maag, toen zijn galblaas en toen dus zijn longen. Even waren we bang voor een longembolie maar dat is nu, thank god, uitgesloten. Ook al zijn organen waren in orde gelukkig. Maar hij heeft dus wel een dubbele longontsteking. Een dubbele! Dus veel rusten, heel veel medicijnen en zuurstof. En voorlopig nog in het ziekenhuis blijven. Maar mensen mensen, wat heb ik me zorgen gemaakt. De gekste dingen haal je je in je hoofd. En tja, longontsteking is natuurlijk niet niks, maar wel te behandelen. En het had ook veel erger gekund. Dus dan knuffel ik hem eens extra, tel ik mijn zegeningen en kijk ik weer vooruit! Ook nu komt alles goed!
—- Verzonden vanaf een Sony Ericsson mobiele telefoon
En genoeg alleen over mezelf geblogd. We hebben hier in huis ook nog een ontzettende leuke peuterpuber rondlopen. Leuk, in elke betekenis van het woord. Hij heeft er een paar dagen bij gehad, nou echt…… tis dat er geen behang op mijn muren zit. Maar grrrr…… nog nooit zo blij geweest als het bedtijd was. Maar gelukkig zijn er ook echt leuke dagen bij. Dagen dat hij echt de gekste dingen doet en zegt, we liggen regelmatig onder de bank van het lachen. Zo is het op het moment erg bezig met monsters. De hele dag loop ik die gekke dingen te verjagen, als een echte heldin/superwoman-mama sluip ik door het huis. Van vreemde, andere geluiden schrikt hij, vraagt dat : “wat was dat eigenlijk?”. Gisteren tijdens Sesamstraat schrok hij ineens van het filmpje van Graaf tel, want… “‘ ik zie donkere schaduwen mama”. (wat een zin trouwens, voor een 2-jarige! Maar echt letterlijk gezegd) Van de week zat hij met papa in bad, en toen ik ven kwam kijken, zat hij met dikke rode ogen na te snikken tegen papa zijj buik(je) aan. Hadden ze in bad gespeeld dat de rode christal kwijt was (zo’n rood steentje wat je op kan duiken in bad). Compleet in tranen, want “de rode christal was kwijt mama! Das niet leuk he?” hahaha de volgende dag zegt hij tegen Jeroen: “doe maar geen liedje zingen in bad papa, dan moet Tigo weer huilen misschien”. Oeps….. Hij vindt op het moment ook alles “jammer”. En dan compleet met beweging he? Voor de zandkasteel-kijkers onder ons: de beweging de Toto altijd maakt als hij jammer zegt. Waar hij ook goed in is, is in grapjes maken. Hij houdt je gewoon compleet voor gek waar je bij staat. Hilarisch af en toe hahahaha Dus eigenlijk genieten we volop van ons ventje, en dat mag ook wel gezegd worden!
Ik ben er klaar mee. Met het ziekenhuis. En met dat hele neus-gedoe. Afgelopen woensdag hebben ze de spalkjes (volgens de KNO-arts) uit mijn neus gehaald.Spalkjes, my ass! God zeg, wat waren deze dingen huge! Maar goed, ze zijn eruit, en de opluchting was onmiddellijk, maar dan ook letterlijk onmiddellijk, GROOT!! Heerlijk om vrij door je neus te kunnen ademen! Heerlijk om met je mond dicht te kunnen slapen, Heerlijk om te weten dat deze ellende toch ergens goed voor is geweest. Langzaamaan ben ik weer begonnen met de dagelijkse dingen. Fietsen, wat poetsen, Tigo in bed leggen, dat soort dingen. Heel rustig aan, niks forcerend. Over 3-6 maanden nog “even” de inwendige buisjes uit mijn neus, en dan ben ik er helemaal vanaf.
Alles is weg. Alle verband, pleisters en alles wat niet thuishoort op mijn gezicht. Volgende week woensdag gaan de inwendige spalkjes nog uit mijn neus, de inwendige buisjes pas over 3-6 maanden. De controlescan is gemaakt zodat er gekeken kan worden hoe het er van binnen uitziet. Ik rust nog steeds veel en doe het lekker rustig aan. Maar ik mag wel zeggen dat het de goede kant op gaat!
Nick en Simon watch out: Tigo is in da house! Jullie grootste fan, jullie grootste concurrent! Whoehahaha….
—- Verzonden vanaf een Sony Ericsson mobiele telefoon
Vanmorgen kwamen mijn lieve kindjes op bezoek. Mijn collega belde of ze iets mochten komen brengen, en 20 minuten later zaten er 13 peuters op de grond te genieten van wat lekkers en een blauwe beker ranja. Ze brachten een schilderij, een bos zelfgemaakte bloemen en een heleboel tekeningen mee. Echt helemaal super geweldig! Wat heerlijk om daar te werken! Dank jullie wel lieve collega’s…. en kids!
Let op mijn woorden: mijn Tigo is een groot kunstenaar in de dop? Talent, mensen, Talent.
3 generaties. Of ja, zoiets. Oma, moeder en zoon. En man man, het is net alsof ik dubbel zie. 3x dan. Zoiets. 1 gezicht, toch? En daar ben ik best trots op!
Hier zijn ze dan nog eens: onze katten. 4 stuks hebben wij. Tja, dat krijg je he als je eerst allebei alleen woont, met 2 katten. Gelukkig gaat het redelijk goed samen, en genieten we iedere dag weer van onze 4 schatten. Behalve als Boy weer eens ergens kotst, of de “meisjes”plaatst. Ja hij heeft het zwaar, als enige “man” tussen de vrouwen. Stuk voor stuk hebben ze wel iets bijzonders.
Laten we beginnen bij Boy. Oorspronkelijk Jeroen’s kater, maar zo snel gecastreerd dat hij volgens ons vergeten is dat hij eigenlijk een jongen is. Erg aanwezig, erg aanhankelijk, erg aanwezig. Maar dat zei ik al. Hij is 7 jaar oud, en kan niet miauwen. Kroelen op zijn buik vindt hij heerlijk, net als knuffelen. Soms heeft hij even heel veel liefde nodig, en dan komt hij dus knuffelen. Het liefst met Kiara, met Jeroen en ik zijn ook goed.
Dan Kiara. Onze lieve, mooie prachtige schildpadpoes (maar niet helemaal, want he puntje van haar staart is wit, En dat mag niet bij schildpadpoezen.) van 7 jaar oud. Ook van Jeroen eigenlijk. Ze was zo bang en schuw, dat je haar niet eens aan mocht kijken, laat staan aaien. Jeroen heeft langzaam maar zeker haar vertrouwen gewonnen, en nu nog steeds is hij haar grote liefde. Maar na al die jaren samen in 1 huis, sta ik op een duidelijke 2e plek. Echt vlakbij Jeroen. Kiara kan ontzettend lekkere poezenkusjes geven, en komt ‘s avonds voor het slapen gaan altijd heel even knuffelen tussen ons in. Kiara houdt de hele kattenbende bij elkaar, en zorgt dat alles goed loopt onderling. Ze is de enigste die Boy aankan, ze is de moeder van het kattengezin.
Dan mijn Tigger. Of Tiggie, zoals we haar altijd noemen. 6 jaar jong, en hoogstpersoonlijk door mij uitgekozen. Zij kwam mij gezelschap houden, toen ik helemaal alleen op mijn flatje woonde. Ze bleek onder de vlooien te zitten en de niesziekte te hebben, maar gelukkig knapte ze helemaal op. Nu is ze een lekkere dikke huiskat. Zo een die eigenlijk voor een open haard hoort te liggen. Op het kleedje ervoor. Ze is erg aanhankelijk en knuffelig, maar nooit op je schoot. Ze straalt 1 en al tevredenheid uit.
En als laatste mijn kleine Indis. Of Ienie, in de volksmond. Indis heb ik voor het eerst gezien toen de 2 uur oud was. En toen wist ik: die is voor mij. Klein, hulpeloos, een beetje het kneusje uit het nest. Geboren bij vrienden van ons, later bij mij komen wonen om Tiggie gezelschap te houden. Toen ze heeeel klein was probeerde ze altijd te drinken bij Tiggie, wat uiteraard niet lukte. Maar vooral de bijbehorende smakgeluidjes waren TE lief! Erg lief en aanhankelijk toen ze klein was, nu vooral kittig. Je mag haar vooral niet lager dan haar nek aaien, want dan mept ze er op los. Tigo heeft al de nodige meppen gekregen, soms met en soms zonder reden. Maar als niemand kijkt, wordt ze af en toe nog wel mijn kleine Ienie-muis. Dan kruipt ze in mijn armen als een baby, en dan kunnen we heerlijk kroelen samen. Ienie kan ook knuffelen met haar staart. Dan komt ze achter me staan op de bank, en dan glijdt haar staart als een olifantenslurf over mijn gezicht, liefkozend en ontdekkend.
4 verschillende katten dus, 4 bijzondere katten. En geen van hen zou ik willen en kunnen missen!
Jaaaa ze zijn eruit! Het was even naar, echt maar heel even, maar toen waren ze er dus uit: de drains. Wat zalig! Heb nu nog gaasjes tot alles dicht is (goodbye Fiona, hello Bert!), maar mag wel weer buiten. Niet ver nog maar wel even een frisse neus halen. Letterlijk. Volgende week woensdag mogen e spalkjes uit mijn neus. Maar daar denk ik nog maar even niet aan. En, niet geheel onbelangrijk: IK RUIK WEER!! Niet constant maar met vlagen. Maar toch. Echt zo fijn! Believe me, je weet pas wat je mist als je echt helemaal niks meer ruikt. Dus elke geur is welkom nu, any geur! Kortom: wij gaan langzaam maar zeker de goede kant op!
