Ik heb een heleboel hobbies, maar freubelen en dan met name schilderijtjes maken, is toch wel 1 van mijn grootste hobbies. Ik maak wel eens schilderijtjes zelf, voor op Tigo zijn kamer thuis en bij omi, maar ook wel eens voor anderen. Als kado of in opdracht. Ik vind dit erg leuk om te doen, en ik geniet er echt van. Deze schilderijtjes heb ik al eens gemaakt:

Giraf

Schildpad

Lieveheersbeestje

Vlinder

Ik heb er nog wel meer gemaakt, maar die foto’s komen nog wel.Op dit moment ben ik 4 schilderijtjes aan het maken voor op de kamer van “Frunsel”, de baby-in-de-buik van vrienden van ons. Heerlijk om te doen, heerlijk om mensen daarmee blij te maken. Och, je moet toch wat he?

Ik ben een denker. Soms een kleine denker, soms een grote denker, maar altijd een denken. Das niet altijd handig, want je kan ook teveel denken. “Wat als….” schiet vaak door mijn hoofd. Maar soms is het ook wel fijn. Dan denk ik eens na over het leven enzo, of juist het niet-leven.

Vandaag dacht ik over blij zijn. Waar wordt ik blij van. Dat bleek (gelukkig) een hele waslijst te zijn. Ik word bv. errug blij water. Water om te drinken (my all-time-favourite), water om te douchen, water om te koken maar ook om te zien. Niks zo mooi als de zee, of als de glinstering van de zon op het water. Zo word ik ook blij van het bos. Het ruisen van de wind door de bomen, en de geur die er hangt, en de rust die er heerst. Van eten kan ik ook blij worden: van een heerlijke maaltijd, lust alles dus wat maakt niet uit. Of een lekker stuk ananas, of een heerlijk portie chips.

Kleine dagelijkse dingen kunnen me ook erg blij maken. Een vriendelijk woord van de kassa-mevrouw van de supermarkt, of een onbekende die je goedemorgen wenst. Een klein lief briefje op momenten dat je het even nodig hebt. Thuiskomen in een heerlijk gepoetst huis vol bloemen. In slaap vallen naast mijn liefie. Knuffelen met mijn poezen. Tijd om te freubelen. Mooie foto’s. Vrolijke kleuren. Een lekkere knuffel van iemand waar ik veel van hou. Je ziet het, ik kan van heel veel dingen blij worden. Maar tegenwoordig word ik vooral ‘s morgens erg blij. Wakker worden van het kletsen van je zoon, mama mama, zijn kamer oplopen en dan een knap blond kereltje vinden met de meest stralende glimlach die je je maar kan voorstellen. Een glimlach speciaal en alleen voor jou bedoeld, en dan 2 uitgestrekte armpjes en een dikke natte kus. Dat is toch wel mijn meest speciale blij-worden moment. Being a mom rocks!

 Waar wordt jij blij van?

Men neemt:

zonnig weer, een babyzwembadje, een ietwat kalige achtertuin, een lieve oma en een heel knap menneke… En ziehier het resultaat:

 Meer hoef je dan niet te zeggen he?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik was vroeger helemaal gek van de Troetelbeertjes. Ik was zelfs lid van de Troetelbeertjes-fanclub, inclusief cool pasje. Ik had verschillende spulletjes ook, zoals een etui, een portemonnee, verschillende plastic poppetjes en mijn grote trots: een echte officiele knuffel, die mijn neef voor mij had gewonnen (Thanx nog he Toeen). Jaja, ik was een echt die-hard-fan.

Ook nu, moet ik bekennen, vind ik ze nog superschattig hoor! De poppetjes staan weer te pronken in mijn vitrine-kast, heb laatst zelfs een dvd  gekocht. Je ziet het, ik ben wat blijven steken in mijn jeugd, niet alleen met de Troetelbeertjes. Ik heb wel meer “jeugdzonden”, dus ik denk dat deze categorie wel vaker terug zal komen.

tot slot nog een leuke site, voor alle Troetelbeertjes-fans:

http://users.skynet.be/Timo/jeugdsentiment/tekenfilm/de_troetelbeertjes.htm

2 blauwe ogen

kijken ons lachend aan

2 uitgestrekte armpjes

ons hart gaat sneller slaan

de liefde in je blik

alleen voor ons bedoeld

we hebben nog nooit in ons leven

zoiets warms gevoeld

Zomaar een verjaardagsfeestje van de “de Jongetjes”: Papa, mama, omi en Tigo gingen vol spanning verwachting naar een gezellig (familie) verjaardagsfeestje. Komen binnen, geven het grote kado af, en installeren zich lekker voor de koffie en gebak. Je weet wel hoe dat gaat. “Koffie Suus?” “Ja lekker, met melk gra…….”, oeps halve fles koffiemelk over de tafel! Suus, op haar best, probeert nog de melk tussen de ribbels van de tafel uit te pulken, maar de schade is al gedaan: “hmm, misschien krijg je nu wel geen vlaai Suus!” Sjit, daar kwamen we nu net voor! Och, das goed voor de lijn. Maar gelukkig, neeflief streek over zijn hart en even later zat Suus toch te genieten van haar stukje appel-kruimel-vlaai. (nergens zo lekker als in Weert natuurlijk).

Half uurtje later: Tigo speelt tussen alle grote kinderen alsof hij niet pas 10 maanden is. Hij kletst en hij staat en hij kruipt en hij vindt vooral alles interessant. “Hee”, zie je hem denken, “dat ziet er leuk uit, daar zal ik eens in knijpen…”. En dan is Suus net niet helemaal op tijd om het interessante onderwerp, in dit geval een pakje Caprisonne-met-het-rietje-er-al-in, te redden van de ondergang.  ”Eh, iemand misschien een doekje? Mijn zoon maakt alles nat”. Zo moeder zo zoon. Dat heeft ‘ie van zijn vader. Schade viel alweer mee, dus moeders haalde opgelucht adem.

Einde van de middag: het wordt wat fris in de schaduw, dus de koukleumen verhuizen naar de zon. Stoelen hoeven we niet mee te nemen, er staat immers een leuk, lief en klein picknickbankje, voor de kids wel maar ach. Omi gaat zitten, staat weer op, kijkt eens achterom en zegt dan: “ik zak er toch niet door?” en op hetzelfde  moment zat het picknickbankje door zijn achterste benen, waardoor alle schaaltjes, inclusief inhoud met een rotvaart heel charmant in de tuin belanden…… Met gebogen hoofden en rode wangen, de niet zo beperkte schade opgeruimd, waarna we maar besloten om toch maar naar huis te gaan. Genoeg schade aangericht nu. We mompelen nog een vaag excuus, zeggen enthousiast goeiendag en gaan met het zweet op onze hoofden in de auto richting huis zitten.

Tja, zomaar een  verjaardagsfeestje met de “de Jongetjes”. Volgend jaar weer?!

soms ben je best een trotse moeder:

 Zucht….

Zo af en toen denk je eens na over je leven enzo, en meestal kom ik dan tot de conclusie dat ik het zo slecht nog niet heb! Er is veel gemis natuurlijk, maar ook heel veel mooie dingen: een prachtige, vrolijke en errug knappe zoon, een mooi huis, veel liefde om me heen, heerlijke hobbies….. Zo af en toe is het fijn om eens stil te staan bij de dingen die je wel hebt, ipv die je niet hebt. Kan erg verhelderend werken. Houdt je met beide benen op de grond. Maakt je dankbaar voor wat je hebt.

Maar wat zou je het graag willen delen met meer mensen dan mogelijk is. Dan mis je je papa, en opi. En dan denk je: intens verdriet en intens geluk, kunnen echt naast elkaar bestaan.

Het begin is er, de site is te zien, dus nu kan het knutselen beginnen!